Jurisprudentie week 40 · 28 september – 4 oktober

Uit de uitspraak

De beroepen hebben verschillende uitkomsten. Het beroep van wijlen [eiser 5] is niet-ontvankelijk omdat niet bleek dat haar rechtverkrijgenden wilden doorgaan. Ook het beroep van de gemeenteraad, het college en de gemeente West Betuwe is niet-ontvankelijk, op grond van artikel 1.4 Chw. Hetzelfde geldt voor de Gelderse Onderzoeksgroep en de groep zwemmers, van wie de identiteit tijdens de beroepstermijn niet vaststond. De beroepen van [eiser 4] en [eisers 10] zijn ongegrond; hun stralingsgronden kunnen na hun verhuizing wegens het relativiteitsvereiste niet tot vernietiging leiden. De overige beroepen zijn gegrond.^{s0012, s0014, s0027, s0045}

Uit de uitspraak

De rechtbank aanvaardt aansluiting bij de ICNIRP-limieten en volgt het STAB-advies over de bescherming tegen straling. Zij past wel twee voorschriften aan. Validatiemetingen moeten binnen zes maanden na oplevering en vóór operationele ingebruikname door een geaccrediteerde instantie worden uitgevoerd. De resultaten moeten binnen vier weken ter goedkeuring worden overgelegd. Operationele ingebruikname mag pas nadat de metingen aantonen dat buiten de contour geen blootstellingslimieten worden overschreden en het bevoegd gezag goedkeuring heeft gegeven. De term ‘definitief’ wordt daarom vervangen door ‘operationeel’.^{s0029, s0036, s0037, s0040, s0041, s0042}

Duiding

Voor de gemeentelijke vergunningpraktijk laat deze zaak zien hoe belangrijk de precieze formulering van meet- en ingebruiknamevoorwaarden kan zijn. De aanvaarding van onderzoek en grenswaarden neemt onduidelijkheid over de uitvoering van controles niet vanzelf weg. Hier kon de rechtbank het gebrek met twee gerichte aanpassingen herstellen, zonder nieuw ministerieel besluit. Daaruit volgt geen algemene verplichting om bij iedere installatie dezelfde meetvoorwaarden te stellen: het herstel sluit aan bij deze radar, deze voorschriften en het STAB-advies.^{s0039, s0040, s0041, s0044}

Uit de uitspraak

De rechtbank verwerpt het betoog van de Faunabescherming dat de Europese wijziging van de beschermingsstatus onverbindend is. Volgens haar kon die wijziging via de gewone wetgevingsprocedure met gekwalificeerde meerderheid worden aangenomen. Zij stelt daarom geen prejudiciële vragen. Ten tijde van de Utrechtse besluitvorming gold geen specifieke vergunningplicht voor het vangen van de wolf, omdat de Europese wijziging nog niet nationaal was geïmplementeerd. De uitspraak vermeldt dat vanaf 11 juli 2026 weer een specifieke vergunningplicht geldt.^{s0003, s0007, s0008}

Uit de uitspraak

De Gelderse ontheffing ziet volgens de rechtbank ook op de wolf en blijft gelden. Als Zodion uitsluitend een vangmiddel wilde toevoegen, had Utrecht de aanvraag moeten doorsturen naar gedeputeerde staten van Gelderland. Gelderland moest dan beoordelen of wijziging van de voorschriften mogelijk was tijdens de periode zonder vergunningplicht. Bij een afzonderlijke aanvraag bood het gekozen maatwerkvoorschrift evenmin uitkomst: het stond volgens de rechtbank een activiteit toe die strijdig was met de specifieke zorgplicht. De verwijzing naar populatiebeheer en schadebestrijding paste bovendien niet bij onderzoek voor wetenschap en onderwijs.^{s0009, s0010, s0011, s0012}

Duiding

Voor de behandeling van een vergelijkbare aanvraag geeft deze uitspraak aanleiding eerst het aangevraagde te verduidelijken: gaat het om wijziging van een bestaande toestemming of om een zelfstandige activiteit? Dat onderscheid bepaalt hier mede welk college de aanvraag moet beoordelen en welke juridische route onderzocht moet worden. De uitspraak biedt geen zekerheid dat een andere route tot toestemming leidt. Voor Zodions opnieuw openliggende aanvraag moeten gedeputeerde staten de huidige regelgeving betrekken en rekening houden met het oordeel over maatwerk en de zorgplicht.^{s0010, s0011, s0013}

Uit de uitspraak

De voorzieningenrechter maakt onderscheid tussen huisvestingsgegevens met UBN-adressen en landbouwtellingsgegevens. De eerste groep betreft volgens hem emissies in het milieu. De minister moet deze gegevens openbaar maken en kan de aangevoerde privacy- en veiligheidsbelangen daarbij niet afwegen. Ook oudere gegevens behouden hun emissiekarakter: zij kunnen inzicht geven in emissies uit het verleden. De landbouwtellingsgegevens bevatten informatie over de toestand van het land en activiteiten die het milieu kunnen beïnvloeden. Bij deze milieu-informatie weegt de minister de betrokken belangen wel af. De rechter laat onbesproken of deze gegevens daarnaast emissiegegevens zijn.^{s0020, s0022, s0024, s0026, s0027, s0028}

Uit de uitspraak

De rechter erkent dat de minister agrariërs onjuist en onvolledig heeft geïnformeerd. De nadruk op veehouders verhulde dat ook andere agrariërs werden geraakt. Bovendien vermeldde de brief ten onrechte dat bezwaar mogelijk was, terwijl beroep openstond. Toch rechtvaardigen deze fouten volgens de rechter geen herhaling van de zienswijzeprocedure of nieuwe berichtgeving met gelegenheid om beroep in te stellen. De betrokken belangen konden alsnog in beroep naar voren worden gebracht en verzoekers behartigden die belangen collectief.^{s0012, s0013, s0014, s0015}

Duiding

Voor de beoordeling van de landbouwtellingsgegevens laat deze zaak zien waarom concrete onderbouwing ertoe doet. Verzoekers maakten ernstige concurrentieschade en zwaarwegende privacygevolgen onvoldoende aannemelijk. Hun voorbeelden onderbouwden evenmin een concrete, actuele dreiging of een verband met openbaarmaking. Deze uitkomst betekent niet dat zulke belangen nooit kunnen meewegen. Verder toont deze procedure het praktische gewicht van de voorlopige beslissing: publicatie mag doorgaan, terwijl de beroepen nog moeten worden behandeld. De rechter erkent dat die beroepen daardoor vrijwel zinledig worden.^{s0029, s0030, s0031}

Uit de uitspraak

De voorzieningenrechter vindt dat de burgemeester van Groningen de woning met spoed mocht sluiten. Bij de centrale portiekdeur was een vuurwerk-brandstofcombinatie ontploft, waardoor brand en schade ontstonden. Op de deur stond een betalingsoproep met de voornaam van verzoeker [naam 1]. De explosie vond ongeveer twee meter van het slaapkamerraam van een gezin met drie kinderen plaats. De rechter betrekt ook de herhaalde aanslag op de woning van de moeder van verzoeker bij zijn oordeel. Deze omstandigheden dragen volgens hem de onmiddellijke sluiting zonder voorafgaande termijn om zelf maatregelen te nemen.^{s0002, s0003, s0004}

Uit de uitspraak

De rechter aanvaardt de uitleg van de burgemeester dat cameratoezicht en extra politiesurveillance onvoldoende bescherming bieden. Een camera bij de woning van de moeder had een volgende aanslag niet voorkomen, terwijl permanent politietoezicht niet te realiseren was. Bij de belangenafweging tellen de aangeboden hotelopvang en vervangende woning mee. Verzoekers sloegen die aanbiedingen af omdat zij zelf opvang hadden geregeld en de vervangende woning ongeschikt vonden. Ook weegt mee dat het politieonderzoek voortduurt en drie van de zes sluitingsweken al verstreken zijn.^{s0005, s0006, s0007}

Duiding

Voor de praktijk laat deze zaak zien welke concrete omstandigheden hier de afweging dragen: het herhalingsgevaar, de bescherming van omwonenden, de beperkingen van alternatieven en de aangeboden opvang. Dat verzoekers zich slachtoffer voelen en meewerken aan het onderzoek, neemt volgens dit voorlopige oordeel de noodzaak van sluiting niet weg. De beoordeling blijft verbonden aan deze omstandigheden en deze sluitingsduur.^{s0005, s0006, s0007}

Uit de uitspraak

De voorzieningenrechter stelt vast dat tussen partijen niet ter discussie staat dat het college de algemene weigeringsgrond mocht tegenwerpen. Verzoekster beschikt over 61 woonpunten en zou volgens het college daarmee zelf haar woonprobleem kunnen oplossen. De resterende beoordeling draait vooral om de hardheidsclausule, het evenredigheidsbeginsel en de belangen van de kinderen. Het college heeft deze punten niet beoordeeld in het afwijzingsbesluit. De rechter vindt een beoordeling van de kans van slagen van het bezwaar op deze gronden te verstrekkend voor deze spoedprocedure.^{s0003, s0004}

Uit de uitspraak

De gevraagde behandeling alsof verzoekster een urgentieverklaring heeft, kan volgens de rechter feitelijk onomkeerbare gevolgen hebben. Zij zou daarmee een sociale huurwoning kunnen betrekken, terwijl het bezwaar later alsnog ongegrond kan blijken. Andere woningzoekenden kunnen daardoor worden benadeeld. Voor deze voorziening verlangt de rechter daarom dat nagenoeg geen twijfel bestaat over haar aanspraak op urgentie. Die zekerheid ontbreekt. Bovendien is de medische noodzaak van wonen binnen tien minuten van de school niet objectief onderbouwd. Een urgentieverklaring biedt volgens het beschreven aanbodstelsel ook weinig kans op een woning binnen die afstand.^{s0004, s0005}

Duiding

Voor de verdere behandeling van deze aanvraag ligt de concrete opdracht bij het medisch onderzoek. Het college moet het advies binnen twee weken aanvragen, toezien op voortvarende rapportage en de uitkomsten betrekken bij de beslissing op bezwaar. Het weigeren van eten bij overprikkeling en de automutilatie vormen aanknopingspunten om een mogelijk acuut levensbedreigende situatie te onderzoeken. Deze onderzoeksopdracht geeft verzoekster nog geen urgentieverklaring.^{s0006, s0007}

Uit de uitspraak

De rechter verklaart het beroep van eiseres ongegrond en wijst haar verzoek om een voorlopige voorziening af. Daardoor blijft de last van het college van burgemeester en wethouders van Eijsden-Margraten in stand. Volgens die last moet eiseres de permanente bewoning staken en gestaakt houden en alle bouwwerken verwijderen en verwijderd houden, binnen vier weken na verzending van het besluit. Voor de bestaande schuilgelegenheid voor schapen noemt de last ook de mogelijkheid om binnen acht weken een omgevingsvergunning aan te vragen ter legalisatie. De uitspraak verleent die vergunning niet.^{s0004, s0009, s0001}

Uit de uitspraak

De overtredingen en de bevoegdheid om daartegen op te treden staan tussen partijen vast. De rechter vindt de persoonlijke omstandigheden van eiseres onvoldoende zwaar om handhaving achterwege te laten. Zij weet sinds oktober 2024 dat zij daar niet mag wonen en heeft aangeboden hulp bij alternatieve woonruimte steeds afgewezen. Zij wil alleen vertrekken naar een perceel waar zij haar landschapsbeheer kan voortzetten. Ook het belang om precedentwerking te voorkomen weegt mee. Het civiele hoger beroep rechtvaardigt volgens de rechter evenmin uitstel: een gunstige uitkomst maakt deze bewoning en bouwwerken niet toegestaan.^{s0006, s0007, s0008, s0009}

Duiding

Voor de praktijk laat deze zaak zien waarom een beroep op woonproblemen concreet moet worden verbonden met de aangeboden alternatieven en de redenen om die af te wijzen. Juist die omstandigheden dragen hier het oordeel over evenredigheid. Ook moeten het huurgeschil met de provincie Limburg en de handhaving door het college afzonderlijk worden beoordeeld. Dat handhaving de provincie kan helpen, is volgens deze rechter op zichzelf onvoldoende om misbruik van bevoegdheid aan te nemen. De bijstandsuitkering en het civiele huurgeschil vallen buiten deze procedure.^{s0006, s0008, s0009, s0001, s0003, s0005}

Uit de uitspraak

De Afdeling beperkt haar oordeel tot de overschrijding van het maximale geluidsniveau tijdens trainingen. Het bestemmingsplan uit 1997 was vernietigd, waarna het bestemmingsplan uit 1980 herleefde. Een deel van de baan lag door de verlegging van een bocht binnen een natuurbestemming waar geen motorcrossbaan was toegestaan. MSV de Prikkedam betwistte die strijdigheid niet. Het overgangsrecht van het bestemmingsplan uit 2019 beschermde geen gebruik dat al in strijd was met het vorige plan. Daarom viel ook de geluidoverschrijding tijdens trainingen buiten die bescherming.^{s0006, s0007, s0008, s0009}

Uit de uitspraak

MSV de Prikkedam voerde geen afzonderlijke, andersluidende gronden tegen de invordering aan. De Afdeling liet die besluiten daarom eveneens staan. Het incidentele hoger beroep van het college was niet-ontvankelijk omdat het college geen belang meer had bij beoordeling. Het voorwaardelijke incidentele hoger beroep van [partij A] en [partij B] verviel. De procedure duurde wel te lang. De Staat moet MSV de Prikkedam € 2.500 schadevergoeding en € 467 proceskosten betalen. [partij A] en [partij B] ontvangen samen € 2.500 schadevergoeding; betaling aan één van hen bevrijdt de Staat tegenover de ander. Beide betrokken ministers dragen ieder de helft van deze bedragen.^{s0010, s0011, s0012, s0013}

Duiding

Voor de beoordeling van deze handhaving is vooral de koppeling tussen het concrete gebruik en de opeenvolgende bestemmingsplannen van belang. Dat de vereniging de baan tijdelijk als legaal mocht gebruiken, volstond hier niet om de latere geluidoverschrijding te beschermen. Wie deze uitspraak gebruikt bij een vergelijkbaar dossier, moet daarom onderzoeken welk gebruik de last betreft en hoe het toepasselijke overgangsrecht omgaat met strijdigheid met het vorige plan.^{s0006, s0007, s0008, s0009}

Uit de uitspraak

De Afdeling verwerpt de bezwaren van [appellant] en anderen tegen de voorbereiding en de bouwregels. De publicatie van de terinzagelegging voldeed aan de wettelijke vereisten. Het gemeentebestuur hoefde de belanghebbenden in dit geval niet persoonlijk over de terinzagelegging of de raadsvergadering te informeren. Bij de bouwregels vindt de Afdeling van belang dat de eigenaren vergelijken met de daadwerkelijk gebouwde woningen. De maximale bouwmogelijkheden uit het eerdere plan komen, behalve de maximale goothoogte, overeen met die van het nieuwe plan. De raad mocht daarbij aansluiten. Omdat het ontwerpplan vóór 1 januari 2024 ter inzage lag, geldt het eerdere recht.^{s0002, s0003, s0005, s0006, s0001}

Uit de uitspraak

Ook de bezwaren over wateroverlast leiden niet tot vernietiging. Het waterschap heeft in de watertoets rekening gehouden met 1.600 m² extra verharding. Voor meer dan 1.500 m² verharding buiten de bebouwde kom geldt een verbod, voor zover neerslag daardoor versneld afstroomt naar oppervlaktewaterlichamen. Als dat verbod van toepassing is, moet een ontheffing worden verleend. Daarbij komt de benodigde waterberging aan bod. De Afdeling acht aanvullende planregels hierover niet noodzakelijk. Ook is niet aannemelijk gemaakt dat de waterbergingsopgave de uitvoering van het plan verhindert.^{s0007, s0008}

Duiding

Voor de beoordeling van dit plan helpt het om de toegestane bouwmogelijkheden en de nog benodigde toestemmingen afzonderlijk te bekijken. De kleinere bestaande woningen tonen op zichzelf niet aan dat ruimere bouwregels onaanvaardbaar zijn; de Afdeling betrekt hier de mogelijkheden uit het eerdere plan bij. Verder betekent het overeind blijven van dit bestemmingsplan dat de planregeling standhoudt. De welstandstoets volgt bij een aanvraag om een omgevingsvergunning voor bouwen, en eventuele voorwaarden voor waterberging komen bij de benodigde ontheffing aan de orde.^{s0005, s0006, s0007, s0008}

Uit de uitspraak

De gedeeltelijke vernietiging betreft het besluit van de raad van de gemeente Emmen tot vaststelling van het bestemmingsplan “Emmen, Delftlanden 3.0”. De raad had onvoldoende onderzocht, gemotiveerd of geborgd dat het plan geen onaanvaardbare verslechtering van de waterhuishoudkundige situatie veroorzaakt. Daarbij ging het ook om de percelen van [appellanten sub 1] en [appellant sub 2]. De beslissing beperkt de vernietiging tot het ontbreken van borging van het sluiten van de compartimentskering.^{s0001, s0002, s0003}

Uit de uitspraak

De raad heeft in het herstelbesluit een voorwaardelijke verplichting opgenomen. De compartimentskering moet gesloten zijn voordat de gronden en bouwwerken op de locaties van de voorziene nieuwe woningen in gebruik worden genomen. Volgens de raad is daarmee voldoende waterbergingscapaciteit beschikbaar. De beroepen tegen dit herstelbesluit zijn ongegrond. De raad hoeft geen proceskosten te vergoeden, maar moet wel € 194 aan [appellant sub 1A] en [appellant sub 1B] samen en € 194 aan [appellant sub 2] terugbetalen aan griffierecht. Betaling aan één van de twee eerstgenoemde appellanten volstaat.^{s0002, s0003, s0004}

Duiding

Voor de toepassing van dit plan is het moment van ingebruikname dus bepalend voor de verplichting om de compartimentskering te sluiten. Daarnaast verdient de reden voor het ongegrond verklaren van de beroepen tegen het herstelbesluit aandacht. De appellanten dienden geen zienswijze in en voerden daarmee geen beroepsgronden tegen dat besluit aan. De Afdeling baseert deze uitkomst daarop. De uitspraak bevat dus geen bespreking van inhoudelijke bezwaren tegen de gekozen herstelmaatregel.^{s0002, s0003}

Uit de uitspraak

De Afdeling oordeelt dat de sluiting op 6 april 2023 niet meer geschikt was om de beoogde doelen te bereiken. De brief waarmee de burgemeester de ingangsdatum verschoof, was een wijzigingsbesluit waartegen het bestaande bezwaar automatisch mede was gericht. De burgemeester moest daarin opnieuw beoordelen of sluiting op dat latere moment geschikt en noodzakelijk was. Die beoordeling ontbrak. Zijn verwijzing naar de afgewezen voorlopige voorziening volstond niet: dat voorlopige oordeel betrof het oorspronkelijke besluit en beoordeelde niet of de latere sluiting nog rechtmatig was.^{s0008, s0009, s0010, s0011}

Uit de uitspraak

De Afdeling herstelt ook de toegang tot inhoudelijke beoordeling. [appellant A] en [appellant B] hadden procesbelang, omdat kosten door hun verblijf bij familie niet onaannemelijk waren en de sluiting hun woonrecht aantastte. Voor het verzoek om schadevergoeding wegens termijnoverschrijding blijft één procespunt gelden, maar moet de wegingsfactor 0,5 zijn. De burgemeester moet uiteindelijk € 5.521,50 aan proceskosten en € 473 aan griffierecht vergoeden. De uitspraak treedt in de plaats van het vernietigde besluit op bezwaar.^{s0004, s0005, s0006, s0012}

Duiding

Deze zaak laat zien waarom een verschoven sluitingsdatum een actuele, concrete onderbouwing vraagt. Het tijdsverloop moet samen met de omstandigheden worden beoordeeld; deze uitspraak geeft geen vaste termijn waarna sluiting onmogelijk wordt. Hier ontbraken aanwijzingen voor gevolgen in de omgeving of relevante latere voorvallen. Daardoor mocht de Afdeling veronderstellen dat de situatie inmiddels was hersteld. Het gewenste signaal aan de wijk en drugscriminelen kon de sluiting in deze omstandigheden niet dragen.^{s0007, s0008, s0010, s0011}

Uit de uitspraak

De Afdeling beoordeelt het verzoek onder de Wet ruimtelijke ordening zoals die vóór 1 januari 2024 gold. Het overgangsrecht houdt dat oude kader voor dit verzoek in stand. Progres was volgens de Afdeling eigenaar toen het nieuwe bestemmingsplan in werking trad. Uit de volledige akte van kwijting volgt dat de koopprijs tijdig was betaald. Bankafschriften en andere stukken bevestigen dat. De ontbindende voorwaarden waren daarom niet vervuld.^{s0005, s0008, s0009}

Uit de uitspraak

De latere allonge verschoof de investeringsbeslissing volgens de Afdeling niet naar een moment na het voorbereidingsbesluit. Progres werd door de meesteraanwijzing al vóór dat besluit partij bij de koopovereenkomst. De toen geldende planregels stonden supermarkten toe. Het college maakte niet aannemelijk dat het detailhandelsbeleid behoorlijk openbaar was gemaakt. Bovendien kondigde de plantoelichting niet aan dat bestaande detailhandelsmogelijkheden zouden verdwijnen. Ook de overige aangevoerde stukken onderbouwden die voorzienbaarheid niet. Latere kennis van het beleid bewees geen kennis ten tijde van de investering.^{s0013, s0014, s0015, s0016, s0017}

Duiding

Voor de verdere behandeling van dit verzoek moeten waardevermindering en gemiste inkomsten afzonderlijk worden beoordeeld. De vernietiging geeft Progres nog geen vastgestelde schadevergoeding. De mogelijke waardedaling blijft afhankelijk van de overige voorwaarden. Voor gemiste inkomsten bood deze zaak geen uitzondering: de supermarktactiviteiten waren nog niet begonnen en de aankoop gold niet als onomkeerbare investering in die exploitatie. Ook de bouwkundige, bodem- en asbestonderzoeken hadden betekenis voor het vastgoed zelf. Het college moet deze oordelen bij zijn nieuwe besluit volgen. Tegen dat besluit kan uitsluitend bij de Afdeling beroep worden ingesteld.^{s0019, s0020, s0021, s0022}

Uit de uitspraak

De Afdeling oordeelt dat het college de last onder dwangsom mocht intrekken voordat deze een jaar van kracht was geweest. Artikel 5:34 van de Awb beperkt volgens haar niet de algemene bevoegdheid om een eerder besluit in te trekken. Het college mocht daarom beleid vaststellen dat eerdere intrekking mogelijk maakte na zes opeenvolgende metingen zonder overtreding. De Afdeling acht dat beleid redelijk. Op deze in 2020 opgelegde last blijft door het overgangsrecht de Wabo van vóór 1 januari 2024 van toepassing.^{s0002, s0004, s0005}

Uit de uitspraak

De bezwaren tegen de metingen veranderen het oordeel niet. Tijdens verschillende metingen reden minder motoren dan gebruikelijk, mogelijk door de zichtbare meetapparatuur. De Afdeling vindt de toelichting van de toezichthouder aannemelijk dat het aantal motoren het maximale geluidsniveau niet wezenlijk beïnvloedt. Individuele motoren die dichtbij het meetpunt rijden, bepalen dat niveau vooral. Het aangehaalde rapport van vóór de last zegt niets over de naleving daarvan. De eigen indicatieve metingen van [appellant A] waren volgens de Afdeling niet correct verricht.^{s0006, s0007}

Duiding

Deze zaak laat zien waarom een bezwaar tegen geluidsmetingen moet aansluiten bij de norm waarop de ingetrokken last ziet. [appellant A] wees onder meer op de beperkte meetduur en het daardoor volgens hem onjuist vastgestelde langtijdgemiddelde geluid. Voor deze last was echter uitsluitend het maximale geluidsniveau tijdens trainingen relevant. Ook de lagere bezetting tijdens metingen bood hier onvoldoende grond om de meetrapporten af te wijzen, omdat de toezichthouder de betekenis daarvan voor juist dat maximale niveau aannemelijk kon toelichten.^{s0004, s0006, s0007}

Uit de uitspraak

De Afdeling laat de weigering voor de zestien woonunits voor arbeidsmigranten in stand. Inbeva wilde deze units realiseren in het deel van haar bedrijfsgebouw waar een inpandige bedrijfswoning aanwezig was. Volgens de Afdeling vormen het bedrijfsgebouw en het naastgelegen hallencomplex geen gezamenlijk bouwperceel. Daarbij telt de situatie op het moment waarop het college het besluit op bezwaar nam. Ook als beide gebouwen wel op één bouwperceel hadden gestaan, zouden de zestien units niet voldoen aan de omschrijving van een bedrijfswoning. De planregels beperken die woonvorm tot één persoon, eventueel met zijn huishouden, en staan per bouwperceel hoogstens één inpandige bedrijfswoning toe.^{s0002, s0004, s0005}

Uit de uitspraak

Het college mocht ook weigeren om van het bestemmingsplan af te wijken. De Afdeling betrekt daarbij dat het geluidgezoneerde bedrijventerrein ruimte biedt aan bedrijven tot en met milieucategorie 4.2. Die bedrijven moeten zich daar kunnen vestigen en zo min mogelijk worden beperkt. De beperkte toelating van bedrijfswoningen verplicht het college niet om ook deze zestien woonunits toe te staan. Bovendien mocht het college het woon- en leefklimaat beoordelen. Dat omvat volgens de Afdeling meer dan het akoestische binnenniveau waarop Inbeva zich beriep.^{s0006, s0007, s0008}

Duiding

Voor een voorstel zoals dat van Inbeva laat deze uitspraak zien dat de werkrelatie van bewoners met omliggende bedrijven op zichzelf onvoldoende is. De precieze omschrijving van een bedrijfswoning en de indeling in bouwpercelen zijn hier bepalend. Ook een onderbouwing van het geluidniveau binnen de units neemt de ruimtelijke bezwaren niet vanzelf weg. In deze zaak mocht het college daarnaast gewicht geven aan de ruimte voor bedrijfsactiviteiten en aan andere aspecten van het woon- en leefklimaat.^{s0005, s0007, s0008}

Uit de uitspraak

De Afdeling acht de voorbereiding en de onderbouwing van de woningbehoefte voldoende. Omwonenden konden zienswijzen indienen en het plan is naar aanleiding daarvan aangepast. Dat niet alle gewenste wijzigingen zijn overgenomen, maakt de voorbereiding volgens de Afdeling niet gebrekkig. Bij de woningbehoefte is het genoemde aantal van veertig woningen een minimale richtlijn. De raad hoefde de zorgwoningen niet mee te tellen en mocht het Woningbouwprogramma 2022 gebruiken, mede omdat het programma uit 2024 op dezelfde woonvisie berust.^{s0002, s0004, s0007, s0008, s0006}

Uit de uitspraak

De Afdeling oordeelt dat de provinciale voorwaarden voor extra ruimtebeslag in de groene omgeving hier niet gelden. Het eerdere bestemmingsplan kende de gronden al stedelijke functies toe, waaronder stedelijk groen en water. Daarnaast vindt de Afdeling de bescherming van de westelijke groenstrook en de essen voldoende. De groenstrook blijft ook bij verkoop beschermd en toegankelijk voor slootonderhoud. De eik hoefde vanwege zijn matige toekomstperspectief niet planologisch te worden beschermd; er zal herplant plaatsvinden. Ook de afstanden tussen de bouwvlakken zijn aanvaardbaar.^{s0009, s0010, s0013, s0014, s0015}

Duiding

Voor de beoordeling van bezwaren tegen dit plan zijn de toegestane mogelijkheden en hun concrete gevolgen van belang. De bescherming van de groenstrook berust hier op de planregels en blijft daardoor ook bij verkoop bestaan. Bij de bebouwing betrekt de Afdeling de afstand tussen de bouwvlakken. Bij het verkeer weegt mee dat de raad de capaciteit van de wegen heeft onderbouwd en dat [appellant] en anderen het gevreesde gevaar op de kruising niet hebben geconcretiseerd. Deze beoordeling blijft verbonden aan de inrichting en onderbouwing van dit plan.^{s0002, s0013, s0015, s0017}

Uit de uitspraak

De Afdeling geeft de raad van Kaag en Braassem achttien weken na verzending van de tussenuitspraak om het motiveringsgebrek te herstellen. De raad heeft onvoldoende uitgelegd hoe de recreatiewoningen aansluiten bij de kwaliteiten van Buitengebied, Groene Buffers en Kroonjuwelen Cultureel Erfgoed. De kwalificatie als ‘inpassen’ mag wel: het terrein is al aan drie kanten omsloten door bebouwing en verharding, waardoor het veenweidegebied hier al onderbroken was. Volgens de Afdeling mocht de raad daarom aannemen dat de recreatiewoningen geen verdere wijziging op structuurniveau veroorzaken.^{s0006, s0007, s0016, s0017}

Uit de uitspraak

De afwijking van het provinciale beleid voor recreatiewoningen is volgens de Afdeling voldoende gemotiveerd. De raad heeft dat beleid meegewogen en permanente bewoning in de planregels verboden. Ook de bezwaren over uitzicht en lichtinval slagen niet, gezien onder meer de afstand en de maximale bouwhoogte van vier meter. Het oude recht, waaronder de Wet ruimtelijke ordening, blijft van toepassing omdat het ontwerpplan op 28 december 2023 ter inzage is gelegd. Dat geldt ook voor een gewijzigd of nieuw besluit.^{s0002, s0009, s0010, s0012, s0016}

Duiding

Voor de onderbouwing van dit plan betekent de herstelopdracht dat de raad concreet moet aansluiten bij de kwaliteiten die per beschermingscategorie worden genoemd. Alleen verwijzen naar kleinschaligheid en de recreatieve omgeving volstaat hier niet. Meer duidelijkheid over het uiterlijk van de woningen kan die onderbouwing helpen dragen. De herstelmogelijkheid biedt nog geen zekerheid over de uiteindelijke aanvaardbaarheid van het plan: de Afdeling moet het beroep van het college nog afronden.^{s0007, s0016, s0017, s0019, s0020}

Uit de uitspraak

De Afdeling beoordeelt het plan onder het recht van vóór 1 januari 2024, waaronder de Wet ruimtelijke ordening en de Crisis- en herstelwet. Het ontwerp lag namelijk al op 19 oktober 2023 ter inzage. Na kritiek van de STAB heeft de raad extra waterberging vastgelegd en ondergronds bouwen beperkt. Wonen is alleen toegestaan wanneer minimaal 978,3 m³ waterberging is gerealiseerd en in stand wordt gehouden. Daarnaast gelden afzonderlijke bergingsverplichtingen voor een greppel en een laagte bij Hoeveweg 15.^{s0002, s0009, s0010, s0011, s0012, s0013}

Uit de uitspraak

Kelders zijn uitsluitend toegestaan binnen de daarvoor aangewezen drie bouwvlakken, bij de hoofdgebouwen. De maximale diepte bedraagt 3 meter vanaf het peil en de buitenzijden van de keldermuren moeten met klei of bentoniet worden afgedicht. Door deze beperking mocht de raad afzien van aangepaste kwelberekeningen. De Afdeling aanvaardt ook de onderbouwing van de maaiveldophoging. Zij oordeelt dat de waterhuishouding voldoende is onderzocht en dat de raad onaanvaardbare gevolgen voor de percelen van [appellant A] en [appellant B] mocht uitsluiten.^{s0010, s0017, s0018, s0021}

Duiding

Voor de praktijk laat deze zaak zien waarom de concrete functie van een maatregel aandacht verdient. De noodzakelijke waterberging is hier gekoppeld aan het toegestane woongebruik. De afgesproken beperking van de ontsluiting via Den Bogerd tot fietsers, voetgangers en calamiteiten hoefde daarentegen niet in de planregels te worden vastgelegd. Volgens de Afdeling was die beperking ruimtelijk niet noodzakelijk. Deze uitkomst biedt dus geen grond om bij andere plannen zonder beoordeling van de verkeersgevolgen met alleen een afspraak te volstaan.^{s0011, s0013, s0022, s0023}

Uit de uitspraak

De Afdeling verwerpt het bezwaar van [appellant] dat hij te laat bij de besluitvorming is betrokken. Het participatieverslag beschrijft schriftelijk en telefonisch contact vóór de terinzagelegging van het ontwerpbesluit en een gesprek met de wethouder. De raad mocht voor deze locatie kiezen voor contact met betrokkenen. De aangehaalde bepaling verplicht volgens de Afdeling niet tot bewonersavonden of straatinterviews. De reacties over privacy hadden bovendien een concreet gevolg: de nieuwe woningen worden dichter bij de Jan Westerlaan gesitueerd, waardoor de afstand tot de woningen aan de Bentlagestraat groter wordt.^{s0002, s0003, s0004, s0005}

Uit de uitspraak

De Afdeling aanvaardt ook de beoordeling van parkeren en verkeersveiligheid. De parkeerbehoefte van de vier woningen bedraagt zes plaatsen. Het bestaande parkeerterrein groeit van twaalf naar zestien plaatsen en iedere woning krijgt een parkeerplaats op eigen terrein. Er verdwijnen volgens de Afdeling geen parkeerplaatsen. Ook eventuele laadvoorzieningen leiden bij dit ruime aanbod niet tot een tekort. De berekende toename van 22,4 verkeersbewegingen per weekdag is nauwelijks waarneembaar. [appellant] heeft niet geconcretiseerd waarom die toename tot verkeersonveilige situaties leidt.^{s0006, s0007, s0008}

Duiding

Voor de praktijk laat deze zaak zien welke concrete onderbouwing de beoordeling droeg. Het participatieverslag maakte zichtbaar hoe reacties waren behandeld en welke aanpassing daaruit volgde. Bij parkeren en verkeer richtte de beoordeling zich op de gevolgen van de vier woningen; een eventueel bestaand parkeertekort hoefde dit besluit niet op te lossen. Ook de gezamenlijke stemming over negen besluiten gaf hier geen doorslag, omdat iedere locatie afzonderlijk planologisch was beoordeeld en een eigen wijzigingsbesluit had gekregen.^{s0004, s0007, s0008, s0009}

Uit de uitspraak

De Afdeling vernietigt de rechtbankuitspraak en het besluit op bezwaar over de urgentieaanvraag van [appellant]. Het college van burgemeester en wethouders van Delft moet binnen tien weken na verzending van de uitspraak opnieuw beslissen. De aanvraag was afgewezen vanwege meerdere weigeringsgronden uit de Huisvestingsverordening Delft 2023. In hoger beroep ging het alleen nog om de vraag of onafhankelijk medisch onderzoek nodig was om toepassing van de hardheidsclausule zorgvuldig te beoordelen.^{s0002, s0004, s0006, s0007}

Uit de uitspraak

De medische stukken beschrijven onder meer verhoogde druk in de hersenen, valneigingen en motorische beperkingen. Antistollingsmedicatie vergroot bij vallen het risico op hersenbloedingen, terwijl een knieprobleem de mobiliteit verder beperkt. KesslerPerspektief beschrijft de woning als onveilig, omdat [appellant] door de beperkte loopruimte meermaals is gevallen en gestruikeld. Volgens de Afdeling maken deze stukken het verband tussen zijn medische problematiek en het huisvestingsprobleem aannemelijk. Het college heeft de juistheid van die informatie niet bestreden en had nader medisch onderzoek moeten laten doen.^{s0005, s0006}

Duiding

Voor de beoordeling van deze aanvraag is het onderscheid tussen aantonen en aannemelijk maken doorslaggevend. Het college verlangde dat [appellant] het oorzakelijke verband zelf aantoonde, terwijl de Afdeling aannemelijkheid voldoende achtte om nader onderzoek nodig te maken. De praktische les uit deze zaak is dat concrete medische informatie over de gevolgen van de woning aanleiding kan geven tot verder onderzoek. Dat onderzoek moet hier de beoordeling van de hardheidsclausule ondersteunen; de uitkomst van die beoordeling staat daarmee nog niet vast.^{s0005, s0006}

Uit de uitspraak

De bestuursdwang bestond uit het verwijderen van een kartonnen doos naast een ondergrondse papiercontainer in Den Haag. Het college van burgemeester en wethouders van Den Haag herleidde de doos tot [appellant] aan de hand van zijn naam en adres op het adreslabel. Omdat [appellant] niet betwistte dat hij de doos verkeerd had aangeboden, mocht het college hem als overtreder aanmerken.^{s0001, s0002}

Uit de uitspraak

De Afdeling overweegt dat de kosten van verwijdering in beginsel voor rekening van de overtreder behoren te komen en niet voor de gemeenschap. Het college gaf in zijn verweerschrift een uiteenzetting van de gemaakte kosten, die aan [appellant] is toegezonden. Volgens de Afdeling vertegenwoordigt € 199,57 een deel van de extra kosten door het verkeerd aanbieden. [appellant] gaf geen concrete argumenten waarom die kosten niet waren gemaakt of redelijkerwijs niet nodig waren.^{s0002, s0003}

Duiding

Voor het beoordelen van een bezwaar tegen deze kosten is vooral de reactie op de verstrekte onderbouwing van belang. [appellant] vroeg om inzicht in de kosten van zijn geval. Nadat het college die kosten had toegelicht, bleef een concrete betwisting daarvan uit. De uitspraak laat daarmee zien waarom zijn betoog hier onvoldoende was: hij maakte niet concreet welke kosten volgens hem niet waren gemaakt of redelijkerwijs achterwege hadden kunnen blijven. De beslissing biedt geen grond om ieder bedrag voor het verwijderen van verkeerd aangeboden afval aanvaardbaar te achten.^{s0002, s0003}

Uit de uitspraak

De Afdeling bevestigt de rechtbankuitspraak. Daarmee blijft ook de niet-ontvankelijkverklaring van het beroep over de eerste aanvraag staan: [appellant] heeft geen procesbelang meer bij die beoordeling. Alleen de principiële betekenis van een uitspraak is daarvoor onvoldoende. De Afdeling verwerpt bovendien zijn opvatting dat het college pas informatie over het bouwplan mag opvragen nadat de bestemmingsplantoets is afgerond. Omdat beide aanvragen vóór 1 januari 2024 zijn ingediend, blijft hier de Wabo van vóór die datum van toepassing.^{s0002, s0004, s0008}

Uit de uitspraak

Het bouwplan moet een tweede woning opleveren voor de dochter van [appellant], die hem mantelzorg verleent. De bestaande regengoot en de bouwhoogte aan de voorzijde blijven ongewijzigd. Toch verandert volgens de Afdeling de goothoogte: door de uitbreiding van het platte dak ten opzichte van het resterende schuine dakvlak wordt de druiplijn van het platte dak bepalend. De goothoogte wordt daardoor 8,38 meter, terwijl het bestemmingsplan maximaal 3 meter toestaat. De ingebrachte adviezen gaan niet in op deze redenering.^{s0002, s0006, s0007}

Duiding

Voor de beoordeling van dit bouwplan biedt het behoud van de bestaande regengoot dus onvoldoende houvast. Wie de toelaatbaarheid van deze dakopbouw wil onderbouwen, moet de meetregels en de veranderde verhouding tussen het platte en schuine dak betrekken. Een verwijzing naar dakkapellen in de omgeving weerlegt die uitleg hier niet; de Afdeling wijst erop dat dakkapellen in het achterdakvlak onder voorwaarden vergunningvrij kunnen zijn. Daarnaast bleef de weigering om van het bestemmingsplan af te wijken buiten de inhoudelijke beoordeling in hoger beroep, omdat [appellant] daartegen geen grond had gericht.^{s0005, s0006, s0007, s0008}

Uit de uitspraak

De Afdeling beoordeelt de last volgens de Wabo zoals die vóór 1 januari 2024 gold, omdat het college de last al op 25 april 2023 had opgelegd. Het college heeft onvoldoende aannemelijk gemaakt dat [appellant sub 1] de woning zelf zonder vergunning heeft gesplitst. Het aanvraagformulier voor een huisnummer bood daarvoor onvoldoende bewijs. Ook heeft het college niet aangetoond dat zij bij de aankoop in 1985 concrete aanwijzingen had voor een splitsing zonder vergunning. De rechtszekerheid verzet zich daarom tegen handhaving wegens het in stand laten daarvan.^{s0002, s0005, s0007, s0008}

Uit de uitspraak

Voor de bewoning door meerdere huishoudens blijft de last wel gelden. Het bestemmingsplan staat maximaal één huishouden per woning toe. [appellant sub 1] betwist niet dat zij voor het strijdige gebruik als overtreder kan worden aangemerkt. Haar beroep op gewekt vertrouwen slaagt niet. Het huisnummerbesluit verleende geen toestemming voor bewoning en bevatte een disclaimer. De heffingsaanslagen volgden de feitelijke situatie. De gestelde gemeentelijke bezoeken waren onvoldoende concreet beschreven om daaruit vertrouwen te kunnen afleiden.^{s0003, s0006, s0008, s0009, s0010}

Duiding

Deze zaak laat zien waarom de afzonderlijke onderdelen van een handhavingslast aandacht verdienen. Het bewijs over de bouwkundige splitsing en de kennis bij aankoop droeg hier het oordeel over de bouwkundige herstelplicht. Dat oordeel bood [appellant sub 1] geen ruimte om de bewoning door meerdere huishoudens voort te zetten. Voor haar beroep op vertrouwen waren de inhoud van het huisnummerbesluit en de betekenis van de heffingsaanslagen bepalend. Die omstandigheden ondersteunden in deze zaak geen verwachting dat het college van handhaving tegen het gebruik zou afzien.^{s0005, s0007, s0008, s0009, s0010}

Uit de uitspraak

De Afdeling oordeelt dat de rechtbank de juiste combinatie van planregels en verbeelding heeft gebruikt. Voor deze locatie gelden de agrarische regels van het Reparatieplan Buitengebied Zederik uit 2018, samen met de verbeelding van Herziening Kernen Zederik uit 2017. Artikel 41 laat volgens de Afdeling ruimte voor wijzigingen die een tussenliggend bestemmingsplan heeft aangebracht. Het bouwvlak was in 2017 bewust verwijderd. Het reparatieplan beoogde dat bouwvlak niet terug te brengen. Verder blijft op deze aanvraag de Wabo van vóór 1 januari 2024 van toepassing, omdat Dama dama de aanvraag op 20 december 2023 heeft ingediend.^{s0002, s0004, s0005}

Uit de uitspraak

Dama dama krijgt geen hogere dwangsom wegens het te late besluit. Het college van burgemeester en wethouders van Vijfheerenlanden besliste op 10 juni 2024 alsnog op de aanvraag. Vanaf dat moment kon geen verdere dwangsom worden verbeurd. Dat het college dit besluit op 15 juli 2024 verving, liet de dwangsom niet opnieuw oplopen. Het door de rechtbank vastgestelde bedrag van € 322 blijft daardoor staan. Het college hoeft ook geen proceskosten te vergoeden.^{s0001, s0006, s0007}

Duiding

Voor Dama dama betekent dit dat zij de voorgestelde recreatiewoning op een andere locatie via een nieuwe aanvraag moet voorleggen. De Afdeling beoordeelt de verplaatsing en de verandering van bedrijfswoning naar recreatiewoning in deze zaak als te ingrijpend voor een ondergeschikte wijziging. De praktische les is hier dat beide veranderingen niet binnen de bestaande aanvraag kunnen worden verwerkt. De uitspraak geeft geen oordeel over de vergunbaarheid van dat gewijzigde plan.^{s0006, s0007}

Uit de uitspraak

De Afdeling beoordeelt deze zaak volgens het recht van vóór 1 januari 2024, waaronder de Wet ruimtelijke ordening. Voor [appellanten sub 1] heeft de raad het bouwvlak correct aangepast. Ook is de eis van functionele ondergeschiktheid vervallen voor aangebouwde bijbehorende bouwwerken binnen de bestemming Wonen. Daardoor mag een dergelijke aanbouw bijvoorbeeld een keuken of slaapkamer bevatten. De aanbouw moet wel architectonisch ondergeschikt zijn aan het hoofdgebouw. Voor vrijstaande bijbehorende bouwwerken blijft de eis van functionele ondergeschiktheid bestaan.^{s0003, s0007, s0008, s0012}

Uit de uitspraak

Het herstel raakt ook recreatieve bewoning en het terras. De raad heeft de regeling voor voorwaardelijk recreatief gebruik aangepast zodat één peilmoment geldt waarop recreatieve bewoning niet meer is toegestaan. Voor [locatie 9] is het toegestane aandeel ondergeschikte recreatieve bewoning verhoogd naar 48% van het bruto-vloeroppervlak. De Afdeling bevestigt voor [locatie 7] dat de regeling bij de toegekende aanduiding van toepassing is. Bij [locatie 10] heeft de raad de terrasaanduiding en de bijbehorende regels verwijderd. Deze wijzigingen blijven gelden.^{s0015, s0017, s0018, s0020}

Duiding

Voor de praktijk laat deze zaak zien waarom eerdere gebreken en het uiteindelijke herstel afzonderlijk moeten worden beoordeeld. Een gegrond beroep tegen een eerdere planversie betekent hier niet dat het herstelde plan vervalt. Ook bood het herstel [appellant sub 8] en anderen geen nieuwe gelegenheid om alsnog grotere bouwvlakken te verlangen. Zij hadden daartegen eerder kunnen opkomen. De Afdeling zag geen verslechtering door het herstelbesluit en geen gewijzigde omstandigheden die hun eerdere stilzitten verschoonbaar maakten. Hun beroep is daarom niet-ontvankelijk.^{s0009, s0010, s0011, s0013, s0021}

Uit de uitspraak

Daarnaast krijgt [appellant sub 5] € 2.500 schadevergoeding wegens een termijnoverschrijding van 29 maanden. De raad moet daarvan € 1.379,31 betalen en de Staat € 1.120,69. De overige appellanten krijgen deze schadevergoeding niet, omdat zij daarvoor geen verzoek hebben ingediend.^{s0025, s0026, s0030}

Uit de uitspraak

De Afdeling bevestigt de rechtbankuitspraak voor zover die is aangevallen. Daarmee blijft de toestemming voor [partij] om de recreatiewoning aan [locatie] in Breukelen te bouwen werkzaam, hoewel de rechtbank het vergunningbesluit heeft vernietigd. Het college van burgemeester en wethouders van Stichtse Vecht hoeft geen proceskosten te vergoeden. De beoordeling vindt plaats onder de Wabo zoals die vóór 1 januari 2024 gold. Dat volgt uit het overgangsrecht, omdat de aanvraag op 20 januari 2017 is ingediend.^{s0001, s0002, s0003, s0009}

Uit de uitspraak

Bij het parkeren volgt de Afdeling de toelichting van het college. Een vergelijkbare norm ontbreekt in de gemeentelijke parkeernota, maar volgens het college verandert de parkeerbehoefte door de kleinschalige recreatiewoning nauwelijks en is voldoende openbare parkeerruimte beschikbaar. Ook maakt de beperkte verkeerstoename een verslechtering van de verkeersveiligheid niet aannemelijk. Voor het landschap acht de Afdeling de motivering eveneens voldoende. De onopvallende uitstraling, de plaatsing evenwijdig aan het water, het open grasland aan de noordzijde en de beperkte gebiedseigen beplanting aan de zuidzijde dragen dat oordeel.^{s0006, s0007, s0008}

Duiding

Voor de praktijk laat deze zaak zien waarom een feitelijke fout in een ruimtelijke onderbouwing in samenhang met de gehele besluitmotivering moet worden bekeken. Hier stond ten onrechte dat al een recreatiewoning aanwezig was. Het college had bij zijn beoordeling echter wel de juiste, onbebouwde situatie betrokken aan de hand van luchtfoto’s. De Afdeling achtte de onderbouwing van de afwijkingen daardoor niet onjuist of ontoereikend. Ook het landschapsoordeel blijft concreet begrensd: de genoemde inrichting en situering onderbouwen hier dat het open karakter niet onevenredig wordt aangetast.^{s0005, s0006, s0008}

Uit de uitspraak

De Afdeling verklaart het beroep van [appellant] ongegrond. De raad van de gemeente Westerwolde hoeft het aangevraagde bestemmingsplan voor één woning aan de [locatie] in Blijham daarom niet vast te stellen. De raad hoeft ook geen proceskosten te vergoeden. Omdat [appellant] de aanvraag op 3 maart 2022 heeft ingediend, blijft het recht van vóór 1 januari 2024 van toepassing, waaronder de Wet ruimtelijke ordening. De Afdeling toetst de weigering binnen dat wettelijke kader.^{s0001, s0002, s0009}

Uit de uitspraak

De ligging van het perceel is doorslaggevend voor de toepassing van de Woonvisie. Morige staat niet in de opsomming van kleine kernen en heeft minder bebouwing en voorzieningen dan de genoemde plaatsen. De Hoofdweg zou zich volgens de Afdeling kunnen kenmerken als bebouwingslint, maar het perceel ligt daarachter. De [locatie] heeft veel open ruimtes en slechts verspreide woningen. De raad mocht daarom aannemen dat het perceel buiten een kleine kern en buiten een bebouwingslint ligt. Daarmee ontbreekt hier ook een structuurversterkende plek.^{s0005, s0006, s0007, s0008}

Duiding

Voor de beoordeling van dit woningbouwverzoek betekent dit dat nabijgelegen bebouwing op zichzelf onvoldoende was om de weigering te bestrijden. Beslissend was hoe de concrete ligging aansloot op de categorieën en uitzonderingen van de Woonvisie. Ook het betoog van [appellant] dat de woning zorgvuldig zou worden ingepast, veranderde die beoordeling niet. De raad heeft beleidsruimte en de Afdeling maakt de belangenafweging niet zelf. Deze uitspraak biedt geen inhoudelijk oordeel over de afzonderlijke bezwaren rond draagvlak of nutsvoorzieningen, omdat de beoordeelde beleidsgrond de weigering al droeg.^{s0002, s0004, s0007, s0008, s0009}

Uit de uitspraak

De Afdeling beoordeelt deze last en de invordering volgens het recht dat vóór 1 januari 2024 gold, waaronder de Wabo. Het overgangsrecht houdt dat kader hier van toepassing omdat het college de last al in 2022 oplegde. Partijen betwisten niet dat voor de schutting met overkapping een omgevingsvergunning nodig was en dat die ontbrak. De last bood twee mogelijkheden om de overtreding te beëindigen: [appellante] kon het bouwwerk verwijderen en verwijderd houden, of het minimaal één meter achter de voorgevel van het hoofdgebouw plaatsen.^{s0002, s0003}

Uit de uitspraak

Het geschil gaat over de vraag of het college vanwege de omstandigheden van [appellante] van handhaving had moeten afzien. Zij wees op haar angststoornis, haar bedgebondenheid, de afscherming van een stroomkast en de behoefte aan een plek voor haar ligrolstoel. De Afdeling volgt het oordeel van de rechtbank dat de aangevoerde omstandigheden daarvoor onvoldoende zijn. Zij voegt daaraan toe dat de gestelde afstand van één meter achter de erker de overtreding niet gering maakt. Ook heeft [appellante] niet geconcretiseerd waarom zij de ligrolstoel nergens anders op het perceel kan opbergen.^{s0004, s0005, s0006}

Duiding

Voor de praktijk laat deze zaak zien waarom een beroep op persoonlijke omstandigheden een concrete toelichting vraagt. Bij de ligrolstoel was vooral van belang dat onduidelijk bleef waarom een andere bergplek op het perceel niet mogelijk was. Dat oordeel betekent niet dat persoonlijke omstandigheden nooit tot het afzien van handhaving kunnen leiden. De Afdeling beoordeelt of die omstandigheden in dit concrete geval voldoende zwaar wegen om het belang van handhaving te laten wijken.^{s0005, s0006}

Uit de uitspraak

De gedeeltelijke vernietiging betreft het oorspronkelijke besluit van de raad van Twenterand voor [locatie 1] en [locatie 3] in Den Ham. Dat besluit was onvoldoende zorgvuldig voorbereid en gemotiveerd. Het herstelbesluit voegt bindende geluidnormen toe en doorstaat de beoordeling van de Afdeling. Daardoor blijven de gewijzigde planmogelijkheden bestaan, met de verplichting die normen na te leven. Op deze procedure blijft het recht van vóór 1 januari 2024 van toepassing, waaronder de Wet ruimtelijke ordening. De raad moet Manege De Lourenshoeve B.V. € 2.335 aan proceskosten en € 365 aan griffierecht vergoeden.^{s0002, s0003, s0011, s0022, s0023}

Uit de uitspraak

De Afdeling aanvaardt de onderbouwing van de etmaalwaarde van 50 dB(A) aan de hand van de verschillende recreatieve functies in het gebied. Voor recreatiewoningen acht zij hogere geluidnormen aanvaardbaar vanwege het tijdelijke recreatieve verblijf. Bij de specifiek toegestane activiteiten van manege De Bosruiters accepteert zij 58 dB(A), mede omdat de evenementen in aantal zijn beperkt en uiterlijk om 23:00 uur moeten eindigen. Die norm biedt geen ruimte om bij verder gelegen recreatiewoningen 58 dB(A) te veroorzaken als daardoor bij dichterbij gelegen recreatiewoningen de grens wordt overschreden.^{s0012, s0013, s0016, s0019, s0020}

Duiding

Voor de beoordeling van dit herstelbesluit is het onderscheid tussen onderzoeksuitkomsten en bindende planregels bepalend. Een lagere berekende geluidbelasting in een bijlage bij de plantoelichting betekende hier niet dat die lagere waarde juridisch was vastgelegd. De toegevoegde geluidnormen brachten de andere appellanten daarom niet in een nadeliger positie: het oorspronkelijke plan bevatte zulke normen niet. Hun beroepen waren niet-ontvankelijk. Deze zaak laat daarmee zien waarom een vergelijking van de oude en nieuwe bindende regels nodig is om een gestelde verslechtering te onderbouwen.^{s0005, s0006, s0007, s0008}

Uit de uitspraak

De Afdeling vernietigt zowel de eerdere handhavingsbesluiten als het herstelbesluit over het speelterrein van Stichting Conexus. De hoger beroepen van [appellant sub 1] en [appellanten sub 2] zijn gegrond. Hun uitkomst tegen het herstelbesluit verschilt echter: het beroep van [appellanten sub 2] daartegen is ongegrond, evenals dat van Conexus. Het beroep van [appellant] en anderen slaagt wel. Het college had moeten beoordelen of het voorgestelde hek aanvaardbaar was volgens de regels voor vergunningverlening. Zonder die beoordeling is ook onvoldoende gemotiveerd dat het aangeboden maatregelenpakket de geluidsovertreding kan beëindigen.^{s0028, s0029, s0030, s0033, s0034}

Uit de uitspraak

De Afdeling beoordeelt deze handhaving onder het oude recht. Zij stelt vast dat de maximale geluidwaarden in het Nijmeegse omgevingsplan gelijk zijn gebleven aan die uit het Activiteitenbesluit. Ook de aangevoerde wijziging van degene tot wie de normen zich richten, levert hier geen gewijzigde materiële normstelling op. De Afdeling beschouwt het bestendige gebruik van het schoolgebouw met het speelterrein als de milieubelastende activiteit. Zij ziet geen grond om Conexus niet als overtreder aan te merken.^{s0024, s0025, s0026, s0027}

Duiding

Voor het nieuwe besluit vraagt deze zaak om aandacht voor zowel het geluidsdoel als de uitvoerbaarheid van aangeboden maatregelen. Het college moet de huidige situatie onderzoeken. Als het opnieuw maatregelen noemt waarmee Conexus zeker aan de last voldoet, moet het aannemelijk maken dat uitvoering de overtreding daadwerkelijk beëindigt. Wil het college het hek behouden, dan moet het ook de aanvaardbaarheid daarvan motiveren. De uitleg van het vernietigde herstelbesluit laat bovendien ruimte voor alternatieven: zonder uitvoering van het voorgestelde pakket ontstaat pas een dwangsom wanneer een toezichthouder daadwerkelijk een overschrijding van de geluidsnormen vaststelt.^{s0008, s0016, s0028, s0031}

Uit de uitspraak

De Afdeling bevestigt de rechtbankuitspraak, waardoor de lasten voor [appellant A] en [appellant B] blijven gelden. [appellant A] is eigenaar van de percelen; haar dochter [appellant B] woont in een van de wooneenheden. Zij hebben hun betwisting van de overtreding op de zitting ingetrokken. De beoordeling vindt plaats onder de Wabo zoals die vóór 1 januari 2024 gold. Dat oude kader blijft door het overgangsrecht van toepassing op de lasten die in januari 2023 zijn opgelegd.^{s0002, s0004, s0008, s0003}

Uit de uitspraak

De BRP-inschrijvingen leveren volgens de Afdeling geen definitief standpunt van het college op dat permanente bewoning is toegestaan of dat handhaving achterwege blijft. Ook veranderen aparte huisnummers de planologische kwalificatie als recreatiewoningen niet. Het tijdsverloop van ruim een jaar tussen voornemen en besluit verhindert handhaving evenmin. Het college mocht de doorlopende overtreding, met een ander gebruik en een andere ruimtelijke uitstraling, voldoende ernstig achten. De gestelde rustigere situatie hoefde geen aanleiding te geven om van handhaving af te zien.^{s0005, s0006, s0007}

Duiding

Voor de praktijk laat deze zaak zien dat een beroep op vertrouwen concreet moet aansluiten bij wat de overheid over het toegestane gebruik of de handhaving heeft laten blijken. De inschrijvingen en huisnummers boden deze appellanten daarvoor onvoldoende steun. Ook vraagt een beroep op onevenredigheid om omstandigheden die in het concrete geval zwaar genoeg wegen tegenover het handhavingsbelang. De enkele stelling dat permanente bewoning rustiger is dan recreatief verblijf overtuigde hier niet. Daarmee stelt de Afdeling niet vast dat permanente bewoning daadwerkelijk minder ruimtelijke gevolgen had.^{s0004, s0005, s0006, s0007}

Uit de uitspraak

De last verplichtte [appellant] om de huisvesting van arbeidsmigranten op het perceel [locatie] in Wervershoof te beëindigen en beëindigd te houden. De verlengde begunstigingstermijn liep tot en met 1 januari 2023. Omdat de last in 2022 was opgelegd, blijft volgens het toegepaste overgangsrecht de Wabo gelden zoals die vóór 1 januari 2024 luidde. Voor de resterende invordering is het controlerapport van 9 januari 2023 doorslaggevend. Daaruit volgt dat twee bewoners verklaarden met twee stellen in de woning te wonen. De Afdeling volgt de rechtbank in haar oordeel dat [appellant] de bevindingen niet heeft weerlegd.^{s0002, s0003, s0004, s0005}

Uit de uitspraak

Het beroep tegen het invorderingsbesluit had volgens de Afdeling geen schorsende werking. De last zelf stond al vast, omdat [appellant] daartegen geen bezwaar of beroep had ingesteld. Zijn stelling dat hij geen overtreder was, had hij tegen die last kunnen aanvoeren. Het daadwerkelijk innen van de ingevorderde dwangsommen valt bovendien buiten de bevoegdheid van de bestuursrechter. De gevraagde schadevergoeding van € 5.000 blijft afgewezen doordat onderbouwende stukken ontbreken. Ook volgt geen vergoeding voor rechtsbijstand: de gemachtigde bevestigde dat zij geen professionele rechtsbijstandverlener is.^{s0006, s0007, s0008}

Duiding

Deze zaak laat zien hoe bepalend de onderbouwing van afzonderlijke controles kan zijn voor het bedrag dat overblijft. De rechtbank schrapte € 13.500 omdat de overige controles onvoldoende onderbouwing boden. Het resterende rapport hield wel stand tegenover de gestelde miscommunicatie. Voor de praktijk volgt hieruit dat bezwaren tegen de vaststelling van niet-naleving concreet moeten aansluiten bij het bewijs. Tegelijk biedt deze invorderingsprocedure slechts beperkte ruimte om de vaststaande last opnieuw ter discussie te stellen: de Afdeling noemt daarvoor uitzonderlijke gevallen.^{s0003, s0005, s0006, s0007}

Uit de uitspraak

De Afdeling bevestigt de rechtbankuitspraak, waardoor de aan [wederpartij A] en [wederpartij B] opgelegde dwangsomlasten herroepen blijven. Deze lasten verplichtten hen om toekomstige demonstraties op niet-openbare plaatsen direct te beëindigen zodra de burgemeester daartoe opdracht gaf op grond van artikel 8 van de Wom. Bij ongehoorzaamheid zouden zij ieder € 1.000 per keer verbeuren, tot maximaal € 5.000. De burgemeester moet de proceskosten van het hoger beroep vergoeden.^{s0001, s0002, s0007}

Uit de uitspraak

Volgens de Afdeling beperken de preventieve lasten het betogingsrecht, omdat zij de betrokkenen kunnen afschrikken om te demonstreren. Artikel 125 van de Gemeentewet noemt geen van de grondwettelijke doelen die een beperking van dat recht kunnen dragen. Ook het uitputtende stelsel van de Wom biedt geen ruimte voor deze algemene herstelsanctiebevoegdheid. Daarnaast overweegt de Afdeling ten overvloede dat het verbod pas ontstaat wanneer de burgemeester een beëindigingsopdracht geeft. Een dwangsomlast kan niet worden opgelegd voor iets wat nog niet verboden is.^{s0004, s0005, s0006}

Duiding

Voor de beoordeling van een vergelijkbare preventieve last vraagt deze uitspraak aandacht voor de bevoegdheidsgrondslag én het moment waarop een verbod ontstaat. Dat een last alleen naleving van een toekomstige opdracht beoogt, neemt volgens de Afdeling de beperking van het betogingsrecht niet weg. De conclusie betreft hier de inzet van artikel 125 van de Gemeentewet ter handhaving van artikel 8 van de Wom. De Afdeling noemt ook andere bevoegdheden die onder voorwaarden beperkingen van demonstraties kunnen dragen.^{s0004, s0005, s0006}

Uit de uitspraak

De voorzieningenrechter ziet geen reden om de vergunningen tijdens de bezwaarprocedure te schorsen. Het voormalige bestemmingsplan maakt deel uit van het tijdelijke omgevingsplan en vormt hier het kader voor de toegestane bebouwing. De chalets wijken daarvan af doordat zij deels in de bestemming Tuin en binnen de bestemming Leiding – Hoogspanningsverbinding worden gebouwd. Het college heeft een buitenplanse omgevingsplanactiviteit beoogd, maar niet uitdrukkelijk vergund. Volgens de rechter kan het college dit in bezwaar herstellen als de relevante afwegingen zijn gemaakt.^{s0003, s0004, s0006, s0009}

Uit de uitspraak

Het college moet nog onderzoeken of Park Tergouw binnen de bebouwde kom ligt. Daarvan hangt volgens de gemeentelijke regels af of voor deze twee chalets advies van de gemeenteraad nodig is. Ook dit mogelijke gebrek acht de rechter herstelbaar. Tennet heeft ingestemd met de bebouwing bij de hoogspanningsverbinding. De problemen met nutsvoorzieningen hangen volgens de rechter samen met de toegestane permanente bewoning, terwijl de voorzieningen daarop niet zijn berekend. De afwijkingen vergroten het planologisch toegestane aantal woningen niet.^{s0005, s0006, s0007, s0008}

Duiding

Voor de beoordeling van deze vergunningen is het verband tussen de aangevoerde problemen en de vergunde afwijkingen doorslaggevend. De zorgen van [verzoekster] over nutsvoorzieningen leveren hier geen grond voor schorsing op. Dat laat de verantwoordelijkheid van het college voor toezicht op bouwkundige eisen, waaronder brandveiligheid, bestaan. Bij vermoedens van overtredingen moet het college onderzoeken of handhaving nodig is. Deze uitspraak beslist daar niet over; een vergunning voor een technische bouwactiviteit is evenmin aangevraagd of verleend.^{s0007, s0008, s0009}

Uit de uitspraak

De rechtbank laat de invordering bij [eiseres 1] B.V. in stand. Toezichthouders hadden na de opgelegde last vastgesteld dat de overtredingen niet waren beëindigd: de beluchtingstank van de biologische afvalwaterzuivering moest worden afgedekt. De rechtbank kent veel gewicht toe aan het belang van invordering en ziet geen bijzondere omstandigheden om daarvan af te zien. De twee andere vennootschappen hebben volgens de rechtbank geen eigen belang dat tegengesteld is aan dat van [eiseres 1] B.V.; hun beroepen zijn daarom niet-ontvankelijk.^{s0002, s0003, s0007}

Uit de uitspraak

De rechtbank vindt niet evident dat [eiseres 1] B.V. geen overtreder is. Via [bedrijf 2] B.V. heeft zij zeggenschap over [eiseres 2] B.V. Over Waterzuivering Urk B.V. heeft zij geen gegevens overgelegd die tot een andere conclusie leiden. De vermelding van [eiseres 2] in de onderwerpregel van het bestreden besluit is slordig, maar de geadresseerde was duidelijk. Ook de gestelde korte uitvoeringstermijn, het overleg met de gemeente en de pogingen om aan de last te voldoen leiden niet tot het achterwege laten van invordering.^{s0004, s0005, s0006, s0007}

Duiding

Deze zaak laat zien waarom bezwaren tegen de inhoud en uitvoerbaarheid van een last tijdig aandacht vragen. Eiseres had haar bezwaren tegen het overtrederschap en de begunstigingstermijn tegen de last kunnen inbrengen. Haar kritiek op de afdekking had zij tegen de vergunning of de last kunnen aanvoeren. In deze invorderingsprocedure bood haar goede wil geen uitweg. De rechtbank hield ruimte voor uitzonderlijke gevallen, maar vond daarvoor hier onvoldoende grond.^{s0003, s0005, s0007}

Uit de uitspraak

De voorzieningenrechter vindt de beoordeling van de esdoorn onvoldoende duidelijk. Het college van burgemeester en wethouders van Oss heeft volgens de gemeentelijke APV beleidsruimte, maar moet de relevante feiten en belangen meewegen. De aanwijzing door de Bomenstichting maakt de esdoorn niet tot een boom met het zwaardere beschermingsregime van de APV. Het college moet die aanwijzing wel betrekken bij de afweging van de cultuurhistorische waarde. Een Bomen Effect Analyse is volgens de rechter niet verplicht op grond van de APV; het verrichte deskundigenonderzoek is inhoudelijk vergelijkbaar.^{s0008, s0010, s0011, s0012}

Uit de uitspraak

Ook de gevolgen van het kandelaberen zijn onvoldoende onderbouwd. De deskundige van de Bomenstichting beschrijft risico’s voor de energiehuishouding, snoeiwonden en waterafvoer. Deze punten zijn op de zitting onvoldoende weersproken. Het college moet per boom verduidelijken welke werkzaamheden plaatsvinden en bezien of aanvullende voorschriften nodig zijn om schade te beperken. De rechter weegt de onomkeerbare gevolgen af tegen het maatschappelijke belang van tijdige dijkversterking. De verwachte vertraging rechtvaardigt volgens haar niet dat een voorlopige voorziening geheel achterwege blijft.^{s0013, s0014, s0015}

Duiding

Voor de verdere behandeling van deze vergunning ligt de praktische opgave bij een gerichte aanvulling van de onderbouwing. Het college moet de waarde van de esdoorn onderzoeken en de gevolgen van de werkzaamheden voor de overige betrokken bomen verduidelijken. Het vaststaande damwandtracé neemt die opgave in deze zaak niet weg. De schorsing geeft hiervoor tijdelijk ruimte, maar de rechter verwacht dat het college de beslissing op bezwaar voortvarend neemt. De uitspraak bepaalt daarmee nog niet of de esdoorn uiteindelijk behouden moet blijven.^{s0004, s0012, s0013, s0015}

Uit de uitspraak

De rechtbank verklaart de beroepen gegrond en vernietigt de omgevingsvergunning voor het wijzigen en uitbreiden van de veehouderij van [vergunninghouder] in Neede. Het college van burgemeester en wethouders van Berkelland moet opnieuw beslissen, omdat de rechtbank de rechtsgevolgen niet in stand laat. De aanvraag omvat een nieuwe stal met een combiscraper, met of zonder biologische luchtwasser. De rechtbank past het oude recht toe, waaronder de Wabo en de Wet natuurbescherming, omdat de aanvraag vóór 1 januari 2024 is ingediend.^{s0003, s0004, s0006, s0007, s0060, s0061}

Uit de uitspraak

De aanvullende natuurmotivering maakt onvoldoende inzichtelijk dat andere maatregelen binnen afzienbare termijn de noodzakelijke stikstofdaling opleveren om verslechtering van natuurwaarden tegen te gaan. De berekende daling neemt voor veel habitattypen de overschrijding van de kritische depositiewaarde niet weg. Daarmee is onvoldoende onderbouwd dat intern salderen aan het additionaliteitsvereiste voldoet. Daarnaast beoordeelde het college de gezondheidsgevolgen alleen voor de variant met luchtwasser. Voor de variant zonder luchtwasser ontbreekt een voldoende motivering over de toename van zoönosen en endotoxinen die samenhangt met meer fijnstof.^{s0022, s0023, s0026, s0058, s0059}

Duiding

Voor de voorbereiding van het nieuwe besluit laat deze zaak zien welke onderdelen afzonderlijk aandacht vragen. De aanvaarde meetmethode lost de gebreken in de natuurmotivering en de gezondheidsbeoordeling niet op. De rechtbank acht de beschikbare sensor geschikt, maar verlangt dat de voorschriften vervanging binnen één jaar borgen. Met die aanpassing bieden het meetplan en de vergunningvoorschriften volgens haar voldoende zekerheid over naleving van de emissiegrenswaarde. Het college kan nieuwe stikstofmaatregelen meenemen in het nieuwe besluit; deze uitspraak beoordeelt de toereikendheid daarvan nog niet.^{s0040, s0049, s0050, s0060}

Uit de uitspraak

De beroepen van Stichting Leefbaar Buitengebied Gelderland, Coöperatie Mobilisation for the Environment U.A. en Stichting Mobilisation for the Environment zijn gegrond. De rechtbank vernietigt de door het college van burgemeester en wethouders van Oost Gelre verleende vergunning voor milieu en natuur. De beroepsgronden tegen het milieuonderdeel slagen niet, maar dat betekent niet dat dit onderdeel afzonderlijk in stand blijft. De rechtbank behoudt de rechtsgevolgen van het besluit niet. Het college moet de proceskosten en het griffierecht van eisers vergoeden. Omdat de aanvraag vóór 1 januari 2024 is ingediend, past de rechtbank het oude recht toe.^{s0001, s0025, s0062, s0063, s0006}

Uit de uitspraak

Voor de doelsturing acht de rechtbank de geschiktheid van de gevalideerde DOL 51-sensor voldoende onderbouwd. De voorschriften schrijven overigens een sensor voor die aan het meetplan voldoet, geen specifiek type. Wel moet de vervangingstermijn van drie jaar worden teruggebracht tot één jaar. Maandelijkse controles acht de rechtbank onvoldoende onderbouwd; halfjaarlijkse controles volstaan hier. Het meetplan en de voorschriften bieden na aanpassing voldoende borging van het emissieplafond. Bij afwijzing van een plan van aanpak mogen in de betrokken stal geen dieren worden gehouden.^{s0041, s0043, s0044, s0050, s0051, s0067}

Duiding

Voor de gemeentelijke dossierbeoordeling laat deze zaak zien waarom technische emissieborging en de onderbouwing van intern salderen afzonderlijke aandacht verdienen. Dat metingen en voorschriften het emissieplafond voldoende kunnen bewaken, beantwoordt nog niet de vraag of de ingezette salderingsmaatregel beschikbaar is voor het project. Ook een verwachte depositiedaling bewijst hier niet dat de noodzakelijke daling binnen afzienbare termijn wordt bereikt. Een bruikbaar aandachtspunt is daarom de verbinding tussen gebiedsspecifieke noodzaak, maatregelen, effecten en tijdpad. De uitspraak biedt geen algemene goedkeuring van doelsturing of garantie dat nieuwe maatregelen een volgend besluit kunnen dragen.^{s0022, s0023, s0054, s0060, s0061, s0062}

Uit de uitspraak

De voorzieningenrechter beslist ook op het beroep, omdat nader onderzoek volgens haar niet kan bijdragen aan de beoordeling. Zij aanvaardt het aanvullende medische advies waarop het college de nieuwe beslissing op bezwaar baseert. Volgens de arts is de vastgelegde frequentie van luchtwegklachten en oorpijn bij de kinderen niet afwijkend hoog voor hun leeftijd. De rechter leidt uit het advies af dat niet is gebleken dat vier maanden langer verblijf medisch onverantwoord is. Het college hoefde eisers over dit aanvullende advies niet opnieuw te horen, omdat het voortbouwt op het eerdere advies.^{s0001, s0007, s0008, s0010}

Uit de uitspraak

Omdat een persoonlijke noodsituatie niet is aangetoond, hoefde het college volgens de rechter niet te onderzoeken of de getroffen maatregelen de vocht- en schimmelproblemen duurzaam verhelpen. Het adviesbureau erkent dat zijn eerdere uitspraak over mogelijke maatregelen niet op een bouwkundige beoordeling berustte. Toch acht de rechter een bouwkundige keuring in deze beoordeling niet noodzakelijk. Ook hoefde het college de hardheidsclausule niet toe te passen. De onwenselijke woonsituatie, de moeilijkheden op de woningmarkt en het ontbrekende sociale netwerk onderscheiden dit gezin volgens de rechter onvoldoende van andere woningzoekenden.^{s0011, s0012, s0014, s0015}

Duiding

Voor de onderbouwing van deze aanvraag laat de uitspraak zien hoeveel gewicht de beschikbare medische informatie krijgt. Eisers stellen dat hun kinderen vaker ziek zijn en ook door de huisartsenpost worden geholpen, maar zij hebben daarover niet tijdig aanvullende informatie aangeleverd. De rechter gaat daarom aan die stelling voorbij. De afwijzing betekent niet dat de woning volgens de rechter duurzaam is hersteld. Die technische vraag blijft juist buiten de beoordeling doordat de vereiste persoonlijke noodsituatie niet is aangetoond.^{s0010, s0011, s0012}

Uit de uitspraak

De voorzieningenrechter erkent dat de burgemeester van Zutphen langdurige en ernstige overlast en verstoring van de openbare orde heeft kunnen aannemen. De stukken beschrijven geluidsoverlast, aanloop van drugsgebruikers en conflicten waarbij incidenteel geweld wordt gebruikt. Ook heeft verzoeker zijn dochter tegen haar wil in de woning vastgehouden. Dat incident heeft veel impact gehad op omwonenden. Verzoeker weerspreekt de overlast niet. De schorsing betekent dus niet dat de rechter de beschreven overlast onvoldoende ernstig vindt.^{s0001, s0004, s0005}

Uit de uitspraak

Voor de toegepaste sluitingsbevoegdheid moet volgens de rechter ook sprake zijn van een ernstige bedreiging van de veiligheid en gezondheid van mensen in de directe omgeving. De burgemeester heeft die bedreiging onvoldoende aannemelijk gemaakt. De beschreven conflicten en incidenten betreffen verzoeker, zijn dochter en zijn bezoekers. Over het vermoedelijke gooien van glas of bloempotten bestaat onvoldoende duidelijkheid. De bevrijding van de dochter via balkons van omwonenden heeft die omwonenden volgens de rechter evenmin in een gevaarlijke situatie gebracht.^{s0004, s0005, s0006}

Duiding

Deze zaak laat zien waarom de onderbouwing van een woningsluiting afzonderlijk aandacht vraagt voor de gevolgen voor omwonenden. De erkende overlast en hun begrijpelijke gevoelens van onveiligheid dragen hier niet de conclusie dat hun veiligheid en gezondheid ernstig worden bedreigd. Voor de beoordeling van dit besluit is dat onderscheid doorslaggevend. De rechter geeft daarmee een voorlopig oordeel over deze onderbouwing. De schorsing loopt tot zes weken na bekendmaking van de beslissing op bezwaar; de uitkomst van dat bezwaar staat in deze uitspraak niet vast.^{s0001, s0005, s0006}

Uit de uitspraak

De voorzieningenrechter acht het college van burgemeester en wethouders van Texel voorlopig bevoegd om te handhaven. De dierentuin vormt volgens hem de hoofdactiviteit en heeft een zelfstandige publieksaantrekkende werking. Daarmee past het gebruik bij een letterlijke lezing niet binnen de bestemming ‘Detailhandel - Tuincentrum’, die slechts ondergeschikt dagrecreatief gebruik toestaat. Ook de daarmee verbonden horeca is strijdig met de bestemming. Voor de vogelshows en bouwwerken gaat de rechter voorlopig eveneens uit van handhavingsbevoegdheid. Daarnaast beoordeelt hij het gebruiksovergangsrecht: hoewel bij de inwerkingtreding van het bestemmingsplan showtuinen met dieren bestonden, kan hij op basis van de beschikbare informatie niet overtuigend vaststellen welke bescherming verzoekers daaraan nu kunnen ontlenen.^{s0005, s0009, s0010, s0011}

Uit de uitspraak

De reden voor de schorsing ligt in de afweging of handhaving in deze omstandigheden evenredig is. Concreet zicht op legalisatie ontbreekt, omdat het college geen afwijkingsvergunning wil verlenen. De beantwoording van eerdere zienswijzen wijst echter mogelijk op de bedoeling van de gemeenteraad om de toen bestaande bedrijfsactiviteiten passend te bestemmen. Die bedoeling is niet duidelijk in de planregels vastgelegd, maar kan volgens de rechter wel gewicht krijgen bij de belangenafweging. Verzoekers hebben bovendien vooralsnog onweersproken gesteld dat hun plan van aanpak het bedrijf naar aard en omvang heeft teruggebracht naar de situatie van 2013.^{s0011, s0012, s0013}

Duiding

Voor deze zaak betekent dit dat de bezwaarprocedure nader onderzoek moet bieden naar de betekenis van de eerdere gemeentelijke uitlatingen en de evenredigheid van handhaving na zoveel jaren. De schorsing geeft verzoekers tijdelijk ruimte om hun bedrijfsactiviteiten voort te zetten. Zij kunnen daaraan geen definitieve erkenning ontlenen dat hun bedrijf binnen de bestemming past of dat hun beroep op het vertrouwensbeginsel slaagt. De tijdelijke bescherming eindigt zes weken na bekendmaking van de beslissing op bezwaar.^{s0012, s0013, s0014}

Uit de uitspraak

De voorzieningenrechter beslist ook op het beroep, omdat nader onderzoek volgens haar niet kan bijdragen aan de beoordeling. De vergunning was verleend onder de Wabo. Op het verzoek om intrekking zijn de Omgevingswet en de Invoeringswet Omgevingswet van toepassing. De onherroepelijke vergunning geldt door het overgangsrecht als een omgevingsvergunning onder de Omgevingswet. Volgens de rechter behoudt zij haar zaaksgebonden karakter. Dat maakt [eiser] als grondeigenaar echter niet vanzelf vergunninghouder: daarvoor is bepalend wie verantwoordelijk is voor het verrichten van de vergunde activiteit.^{s0004, s0006, s0007, s0008}

Uit de uitspraak

De vergunning was vóór het intrekkingsbesluit van Energie Salland-West B.V. overgedragen aan de coöperatie. [eiser] had haar niet overgenomen. Het zonnepark was niet gerealiseerd en zijn landgoedplan met een eventueel zonnepark bevond zich nog in de onderzoeksfase. De rechter aanvaardt de e-mail namens ESW als intrekkingsverzoek. Het college mocht intrekken, maar moest de betrokken belangen afwegen. Het mocht het tegengaan van ongebruikte vergunningen en het belang van ESW zwaarder laten wegen dan het belang van [eiser], omdat de vergunninghouder geen uitvoering meer wilde geven aan de vergunning.^{s0006, s0008, s0009, s0010}

Duiding

Voor iemand die in een vergelijkbare positie een bestaande vergunning wil behouden, laat deze zaak zien waarom eigendom en toekomstplannen afzonderlijk aandacht vragen. In deze beoordeling maakten het grondeigendom en de gesprekken met het college [eiser] nog niet verantwoordelijk voor de vergunde activiteit. Ook zijn mogelijke toekomstige bijdrage gaf onvoldoende gewicht aan zijn belang bij behoud. De praktijkles blijft daarmee gebonden aan deze omstandigheden: bij een intrekkingsgeschil verdienen zowel de positie als vergunninghouder als de concreetheid van voorgenomen uitvoering aandacht.^{s0008, s0009, s0010}